عمری دگر بباید بعد از وفات مارا…کین عمر طی نمودیم اندر امیدواری

ضعفم را زمانی یافتم

که ذهنم پر شده بود از دلیل هایی برای گذشتن

اما من بجستجوی گوشه ای دنج بودم در ذهنم

برای پرورش همان یک دلیل ماندن

پ.ن: روزگاری بود که آن یک دلیل من، جان داشت و باعث می شد از هیچ تلاشی دریغ نکنم برای گشودن راهی به سوی تو، برای گشودن راه هایی که تو بسته بودی، اما امروز دلیل من نفس های آخرش را می کشد.

۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱

این نوشته در دل نوشت ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>